350+ School Days Marathi Shayari | जुन्या गोड आठवणी

ती शाळेची घंटा आजही कानात वाजते,
त्या वर्गातली बेंच आजही मनात राहते,
मोठं झालो खरं जगासाठी,
पण मन अजूनही त्या शाळेतच भटकतं.

युनिफॉर्म होता साधा, पण मन श्रीमंत होतं,
डब्यातलं जेवण वाटून खाणं हेच सुख होतं,
आज खूप काही मिळालं जगात,
पण ते शाळेचे दिवस परत हवे होते.

पहिल्या रांगेत बसणं म्हणजे शिक्षा होती,
शेवटच्या बेंचवर बसणं म्हणजे मज्जा होती,
आज ऑफिसात बसतो खुर्चीवर,
पण त्या बेंचची सर कशालाच नाही.

शाळेत रडलो जेव्हा सर ओरडले,
आज रडतो कारण ते दिवस संपले,
किती वेगळं होतं ते जगणं,
जिथे प्रत्येक दिवस नवीन होता.

होमवर्क नाही केलं तर भीती वाटायची,
आज कामाचं टेन्शन मात्र झोप उडवतं,
शाळेतली भीती किती गोड होती,
आयुष्यातली भीती इतकी सोपी नाही.

प्रार्थना म्हणताना डोळे मिटायचे,
पण बाजूला बसलेल्या मित्राकडे पाहायचे,
ती निरागसता आज कुठे गेली,
शाळा सोडली अन् आपणही बदललो.

चॉकचा वास अजूनही आठवतो,
ब्लॅकबोर्डवरचं लिखाण अजूनही दिसतं,
शाळा संपली खूप वर्षं झाली,
पण त्या आठवणी कधीच पुसत नाहीत.

टिफिन वाटून खाणं ही मैत्री होती,
एकमेकांचं होमवर्क करणं ही मदत होती,
आज लोक हिशोब ठेवतात,
शाळेत फक्त प्रेम द्यायचं होतं.

वर्गातली ती खिडकी आठवते,
जिथून बाहेरचं जग पाहायचो,
आज त्या जगात आहोत,
पण त्या खिडकीची जागा रिकामी वाटते.

शाळेचं गेट बंद झालं त्या दिवशी,
आयुष्यातला एक भाग संपला,
पुढे खूप काही मिळालं,
पण ती शाळा परत मिळाली नाही.

रिसेसची घंटा म्हणजे सुट्टी होती,
शेवटची घंटा म्हणजे घरी जाणं होतं,
आज कोणतीच घंटा वाजत नाही,
पण शाळेची घंटा मनात अजूनही वाजते.

शाळेत शिकवलं अ आ इ ई,
पण आयुष्य शिकवलं रडणं अन् हसणं,
शाळेने दिलं ज्ञान,
पण आठवणी दिल्या कायमच्या.

सकाळी उठून शाळेला जाणं,
मित्रांना भेटणं म्हणजे जगणं,
आज सकाळी उठतो ऑफिससाठी,
पण त्यात ती मज्जा नाही.

पाठ करायला कविता मिळायच्या,
परीक्षेत विसरायला व्हायच्या,
तरी मार्क कमी आले तरी,
आई बाबांची माफी मिळायची.

वर्गात टिंगल व्हायची,
मैदानात मज्जा व्हायची,
शाळेतलं आयुष्य साधं होतं,
पण खूप गोड होतं.

पी.टी.च्या तासाला मैदानात पळायचो,
कधी पडायचो, कधी उठायचो,
आज धावतो आयुष्यात,
पण त्यातली मज्जा गेली.

शाळेत होतं एक वेगळंच जग,
जिथे प्रत्येक दिवस नवीन असायचा,
आज सगळे दिवस सारखे वाटतात,
पण शाळेचा दिवस कधी तसा नव्हता.

वहीवर चित्र काढायचो,
बाईंची नजर चुकवायचो,
ते चित्र आजही आठवतं,
जसं काल काढलं होतं.

शाळेत शिकलो वाचायला लिहायला,
पण खरं शिकलो जगायला,
ती शाळा होती आयुष्याची पहिली पायरी,
जी आजही मनात आहे.

गणिताचे प्रश्न सोडवताना घाम यायचा,
मराठीच्या निबंधात मन रमायचं,
प्रत्येक विषय वेगळा होता,
पण शाळा सारखीच आवडायची.

शाळेच्या बसमध्ये गाणी म्हणायचो,
मित्रांसोबत भांडायचो अन् हसायचो,
ती बस आजही धावते कुठेतरी,
पण आपण त्यात नाही आता.

शाळेतलं आयुष्य होतं एक स्वप्नं,
जे संपलं तेव्हा कळलंच नाही,
आज जागे झालो त्या स्वप्नातून,
पण परत झोपावंसं वाटतं.

शाळेतले मित्र होते खरे मित्र,
त्यांच्यासोबत हसणं रडणं सोपं होतं,
आज खूप लोक ओळखीचे आहेत,
पण ते मित्र कुठे आहेत माहीत नाही.

एका बेंचवर बसायचो दोघे,
एकाच डब्यातून खायचो आम्ही,
आज जगाच्या गर्दीत हरवलो,
पण तो मित्र अजूनही आठवतो.

शाळेतल्या मित्रांशी भांडलो खूप,
पण दुसऱ्या दिवशी बोलायचो परत,
आजच्या मित्रांशी भांडलो तर,
बोलणं होतं का माहीत नाही.

मित्राच्या वहीतून होमवर्क उतरवायचो,
त्याच्या डब्यातला पराठा खायचो,
ती मैत्री होती खरी,
जी कधी हिशोब ठेवत नव्हती.

एकत्र बसायचो शेवटच्या बेंचवर,
एकत्र मार खायचो सरांचा,
ती मज्जा आता कुठे मिळणार,
शाळा संपली अन् आम्हीही वेगळे झालो.

शाळेतला मित्र होता भाऊ माझा,
त्याच्याशिवाय दिवस अपूर्ण वाटायचा,
आज तो कुठेतरी दूर आहे,
पण मनात अजूनही जवळ आहे.

रिसेसमध्ये एकत्र खेळायचो,
वर्गात एकत्र झोपायचो,
ती मैत्री होती निरागस,
जी आज मिळणं कठीण आहे.

शाळेच्या मित्रांची आठवण येते,
जेव्हा जुने फोटो पाहतो,
चेहरे बदलले खूप आता,
पण मैत्री तशीच राहिली.

मित्रांसोबत मारलेली टिंगल,
सरांसमोर केलेली नाटकं,
ते दिवस होते सोन्याचे,
जे परत येणार नाहीत.

शाळेतल्या मित्रांना भेटावंसं वाटतं,
त्या बेंचवर परत बसावंसं वाटतं,
वेळ निघून गेला खूप,
पण आठवणी अजूनही ताज्या आहेत.

शाळेच्या आठवणी येतात रात्री,
डोळे मिटले की वर्ग दिसतो,
ती बेंच, तो बोर्ड, ते सर,
सगळं तसंच आठवतं.

जुन्या वह्या सापडल्या आज,
त्यावरचं लिखाण वाचलं,
हातचं अक्षर बदललं आता,
पण आठवणी तशाच राहिल्या.

शाळेच्या आठवणींना वास आहे,
चॉकचा, पुस्तकांचा, डब्याचा,
तो वास आजही नाकात भरला,
की मन शाळेत जातं.

ते मैदान आठवतं जिथे खेळलो,
ती कॅन्टीन आठवते जिथे खाल्लं,
शाळा म्हणजे एक जग होतं,
जे आता फक्त आठवणीत आहे.

परीक्षेच्या आदल्या रात्री जागायचो,
मित्रांना फोन करून अभ्यास करायचो,
ते टेन्शन होतं गोड,
आजचं टेन्शन इतकं सोपं नाही.

स्नेहसंमेलनात नाचलो होतो,
मित्रांनी टाळ्या वाजवल्या होत्या,
ती रात्र अजूनही आठवते,
जेव्हा आनंदाने डोळे भरले होते.

शाळेच्या आठवणींचं एक बॉक्स आहे,
मनाच्या कोपऱ्यात ठेवलेलं,
कधी कधी उघडतो ते,
अन् भूतकाळात हरवून जातो.

आई डबा द्यायची रोज,
त्यातलं प्रेम आजही आठवतं,
शाळा होती प्रेमाची जागा,
जिथे सगळं शुद्ध होतं.

पहिल्या दिवशी रडलो होतो,
शेवटच्या दिवशीही रडलो होतो,
शाळेने शिकवलं हसायला,
अन् रडायलाही.

शाळेच्या आठवणी कधी जुन्या होत नाहीत,
त्या नेहमी ताज्या राहतात,
कारण त्या आठवणींमध्ये आपण आहोत,
तो निरागस मुलगा जो आज नाही.

शेवटचा दिवस होता शाळेचा,
डोळे भरून आले होते,
सगळ्यांना भेटलो त्या दिवशी,
पण बोलता आलं नाही.

शाळेच्या गेटवर उभा राहिलो,
मागे वळून पाहिलं,
ती इमारत हसत होती,
अन् मी रडत होतो.

शेवटच्या दिवशी बेंचवर नाव लिहिलं,
विचार केला परत येईन इथे,
वर्षं गेली आता,
पण ते नाव अजूनही असेल का?

मित्रांनी हात मिळवला त्या दिवशी,
पुन्हा भेटू म्हणाले,
कोण कुठे गेलं आता,
ते वचन राहिलं अर्धवट.

शेवटची घंटा वाजली त्या दिवशी,
वाटलं थांबवावी वेळ,
पण वेळ कोणासाठी थांबत नाही,
शाळाही संपली अन् बालपणही.

युनिफॉर्म काढून ठेवला त्या दिवशी,
कपाटात अजूनही आहे तो,
कधी कधी पाहतो त्याला,
अन् डोळे भरून येतात.

शाळेच्या शेवटच्या दिवशी वाटलं,
आता मोठं होणार आपण,
पण खरं सांगतो,
मोठं होणं इतकं छान नाही.

सरांनी हात ठेवला खांद्यावर,
म्हणाले पुढे जा यशस्वी हो,
त्या शब्दांची ताकद आजही आहे,
जी त्या शेवटच्या दिवशी मिळाली.

शाळेला बाय बाय केलं त्या दिवशी,
पण मनातून कधी सोडलं नाही,
ती शाळा आजही आहे तिथे,
फक्त आपण तिथे नाही.

शेवटचा दिवस होता सुरुवातही,
नव्या आयुष्याची,
पण जुनं सोडणं कठीण होतं,
खूप कठीण होतं.

शाळेत पहिल्यांदा पाहिलं तिला,
काही बोलता आलं नाही,
ती बसायची पुढच्या बेंचवर,
मी पाहायचो मागून.

तिचं नाव वहीवर लिहायचो,
अन् पुसायचो लगेच,
ते प्रेम होतं निरागस,
जे कधी सांगितलंच नाही.

ती हसली की दिवस सुंदर व्हायचा,
ती रागावली की मन उदास व्हायचं,
शाळेतलं प्रेम होतं वेगळं,
जे आजही मनात आहे.

तिच्यासोबत प्रोजेक्ट मिळालं तेव्हा,
खूप खुश झालो होतो,
त्या दोन दिवसांच्या आठवणी,
आयुष्यभर पुरतील.

शाळेतलं प्रेम होतं शांत,
कोणाला कळलं नाही,
पण मनात अजूनही आहे,
तिचं हसणं आठवतं.

तिच्याकडे पाहायला वर्गात यायचो,
अभ्यास गेला सगळा,
पण त्या पाहण्यात जे मिळालं,
ते कोणत्या पुस्तकात नाही.

शाळा संपली अन् ती गेली,
कुठे आहे माहीत नाही,
पण तिची आठवण आजही येते,
जेव्हा शाळा आठवते.

शाळेतलं प्रेम होतं निखळ,
कोणतीही अपेक्षा नव्हती,
फक्त तिला पाहायचं होतं,
बाकी काही नको होतं.

ती कधी कळलीच नाही मला,
मी कधी सांगितलंच नाही,
शाळेतलं ते प्रेम राहिलं मनात,
अबोल अन् गोड.

आज कधी कधी वाटतं,
सांगायला हवं होतं तिला,
पण जाऊ दे आता,
त्या आठवणी पुरेशा आहेत.

सर ओरडायचे खूप,
पण प्रेमही तितकंच करायचे,
त्यांच्या रागातही प्रेम होतं,
जे आज कळतंय.

बाईंनी शिकवलं वाचायला,
सरांनी शिकवलं विचार करायला,
शाळेतले शिक्षक होते,
आयुष्याचे खरे गुरू.

होमवर्क नाही केलं तर मार मिळायचा,
पण त्या मारातही शिकवण होती,
आज कोणी मारत नाही,
पण शिकवणारंही कोणी नाही.

सरांनी सांगितलं होतं मोठं हो,
काहीतरी चांगलं कर,
त्या शब्दांची ताकद आजही आहे,
जी पुढे नेत राहते.

शाळेतल्या शिक्षकांचं ऋण फेडता येत नाही,
ते आयुष्यभर सोबत असतात,
त्यांच्या शिकवणीत जे मिळालं,
ते कोणत्या पैशाने मिळत नाही.

बाई रागावल्या की रडायचो,
पण त्यांचं प्रेम विसरता येत नाही,
त्या आज कुठे आहेत माहीत नाही,
पण मनात अजूनही आहेत.

सरांनी दिलेली पहिली शाबासकी,
आजही आठवते,
त्या एका शब्दाने मिळालेला आत्मविश्वास,
आजही सोबत आहे.

शाळेतले शिक्षक होते देवासारखे,
त्यांनी घडवलं आपल्याला,
आज जे काही आहोत,
ते त्यांच्यामुळे आहोत.

सर म्हणायचे अभ्यास करा,
तेव्हा वाईट वाटायचं,
आज कळतंय त्यांचं म्हणणं,
खरं होतं सगळं.

शाळेतल्या शिक्षकांना भेटावंसं वाटतं,
त्यांना सांगावंसं वाटतं,
तुम्ही शिकवलं ते विसरलो नाही,
आयुष्यभर सोबत राहील.

शाळेचे दिवस परत यावेत,
असं खूप वाटतं,
पण वेळ मागे जात नाही,
फक्त आठवणी राहतात.

कधी कधी रात्री स्वप्नात येते शाळा,
वर्गात बसतो, मित्र भेटतात,
सकाळी उठतो तेव्हा कळतं,
ते फक्त स्वप्न होतं.

जुने फोटो पाहतो कधी कधी,
त्यातला मी वेगळा दिसतो,
तो मुलगा कुठे गेला आता,
जो निरागस होता.

शाळेच्या गेटसमोरून जातो कधी कधी,
आत जावंसं वाटतं,
पण आता ते शक्य नाही,
फक्त बाहेरून पाहतो.

शाळेचे दिवस होते सोन्याचे,
ते तेव्हा कळलं नाही,
आज जेव्हा कळलंय,
तेव्हा ते दिवस नाहीत.

आईने दिलेला डबा आठवतो,
बाबांनी घातलेला युनिफॉर्म आठवतो,
ते दिवस होते प्रेमाचे,
जे आज मिसिंग आहेत.

शाळेत जायला नको वाटायचं,
आज शाळेत जायचंय,
किती विचित्र आहे आयुष्य,
जे होतं ते नको होतं, जे नाही ते हवंय.

मोठं व्हायचं होतं खूप,
आज मोठे झालो,
पण लहान असतानाची मज्जा,
आज कुठे आहे?

शाळेच्या दिवसांची आठवण येते,
जेव्हा आयुष्य कठीण होतं,
तेव्हा वाटतं त्या वर्गात बसावं,
अन् सगळं विसरावं.

शाळेचे दिवस संपले खरे,
पण मनात अजूनही जिवंत आहेत,
जोपर्यंत आठवणी आहेत,
तोपर्यंत ती शाळा माझ्यातच आहे.